Wonen in een hofje

Eén van onze leden woont al in een historisch hofje in Leiden en beschrijft hieronder hoe zij dit ervaart.

Al jarenlang ben ik bewoner van een lief huisje in een zeventiende-eeuws hof, een verborgen oase net buiten het centrum van Leiden.

Toen ik jaren geleden op korte termijn een andere woning nodig had kon ik, via-via, hier snel terecht wat ik erg fijn vond omdat ik, na mijn studietijd, heel goede ervaring had met het wonen in een hofje. Omdat mijn, toen bijna volwassen, kinderen hier wel zo nu en dan konden verblijven maar er echt wonen geen optie voor ze was, beschouwde ik het als een tijdelijk verblijf: een jaartje ofzo.

Maar: inmiddels zijn we 25 jaar verder en woon ik nog steeds heel tevreden in mijn kleine huis met de gemeenschappelijke tuin.

In de tijd dat ik nog werkte was het zomers zo fijn om bij thuiskomst aan het eind van de middag met medebewoners, nog in het laatste hoekje zon, een glaasje te doen; in de weekenden een boek te lezen in de stille tuin met de leilindes.

Anders dan we met de Oegstgeester Hofjes voor ogen hebben bepaalt de stichting, de eigenaar van het hof, alles omtrent het wonen hier zonder inspraak van de bewoners en wonen we hier niet in verbinding. Het is wel zo dat als een hofbewoner ergens hulp bij nodig heeft er altijd wel een buur is die de helpende hand biedt. In corona tijd hielden de oudere bewoners elkaar een beetje in de gaten en deden we b.v. boodschappen voor elkaar. Maar er zijn helaas ook bewoners die, ondanks dat ze in een kleine gemeenschap zijn komen wonen, zich overal van distantiëren.

Daar is natuurlijk best mee te leven, dat bewijst de lange periode dat ik hier nu met plezier woon. Maar ik kijk er naar uit te zijner tijd mijn Leidse – te verruilen voor een Oegstgeester hofje.